12 juni 2026
Schrijfsel na afloop van mijn eerste stilteretraite februari 2012
Zitten. Stilte. Ademhalen. In alle stilte kreeg mijn innerlijke leven de ruimte om zichzelf te openbaren.
De afgelopen 1,5 jaar ervoer ik mijzelf als een dolende ziel, op zoek naar…?
Ik was niet meer compleet, zo dacht ik, sinds mijn vader overleed.
Ik voelde me eenzaam in dit proces, maar mijn leven ging wel door.
Innerlijk was ik op zoek naar iemand die dit eenzame gedeelte in mij kon aanvullen en daarmee bracht ik mezelf in
situaties en emoties die mijn leven complex maakten.
Ik mediteer sinds drie jaar en word sinds augustus 2011 gecoacht en opgeleid tot zenleraar in opleiding.
Bij de opleiding hoort ook deelname aan zenmeditatie retraites.
Veel mediteren, niet praten en geen oogcontact maken, alles in stilte, de lezingen en
samu (mindful handelen).
Een sfeer waarin iedereen zichzelf kan en mag zijn, waarin niemand veroordeeld wordt.
Wat in de sesshin ruimte krijgt, dat krijgt in het drukke dagelijkse bestaan geen of heel weinig ruimte.
Aangeleerde gedachten en gedragspatronen gingen me nog meer opvallen.
Zo kon ik op mezelf reflecteren. De week verliep in golven op en neer, zoals het leven golft.
Het leek alsof ik vrijdag wakker werd. Wakker uit een soort droom.
De inzichten stroomden binnen als een zonnige regenbui.
Het grootste inzicht dat ik tijdens de sesshin kreeg was dat mijn gedachtes en emoties mijn werkelijke voelen en zijn in de weg hebben gestaan.
Het is nu rustiger in mijn hoofd en ik heb meer vertrouwen in mijzelf. In één week tijd is er veel veranderd.
Na nog 3 weekretraites vertrok ik eind februari 2013 voor een half jaar naar Japan om mijn zentraining in een Japanse zentempel voort te zetten.
23 mei 2026
Het begin van adem: hoe de longen ontwaken
Geborgen in de schoot
In de diepe, warme stilte van de baarmoeder ademt een kind nog niet zelf. De placenta is de levenslijn; via deze weg schenkt de moeder haar zuurstof, terwijl de longetjes in alle rust wachten op hun moment.
De eerste contouren
Al in de vierde week van de zwangerschap begint het stille weven. Er ontstaan delicate bogen die later de keelholte zullen vormen. Kort daarna vouwen de luchtpijp en het strottenhoofd zich open. Het is de blauwdruk van een stem, de basis van de latere adem.
De boom des levens
Niet veel later verschijnt een piepkleine uitstulping: het prille begin van de longen. Vanuit de hoofdstam van de luchtpijp splitsen zich twee hoofdtakken af, één naar links en één naar rechts. Als de takken van een boom vertakken ze steeds dieper en fijner in de borstkas. Dit zijn de bronchiën, die na een maand of drie zachtjes worden omarmd door de eerste bloedvaatjes.
De rijping van de blaasjes
Rond de 25e week ontstaan de eerste, grove longblaasjes. Hun wanden zijn nog dik, maar de bloedvaten kruipen er al dicht tegenaan. Hier vindt de voorbereiding plaats voor de grote uitwisseling: de plek waar straks zuurstof het bloed mag kussen, en waar afvalstoffen zachtjes worden losgelaten.
De magische vloeistof
Vanaf week 24/25 gebeurt er iets wonderlijks aan de binnenkant van de longen. De cellen beginnen surfactant aan te maken, een kostbaar mengsel van vetten en eiwitten. Dit functioneert als een beschermend laagje. Het zorgt ervoor dat de longblaasjes straks bij de allereerste inademing soepel openen, en bij het uitademen niet hardnekkig dichtklappen. Vanaf week 28 is er voldoende van deze stof aanwezig om de longen veerkrachtig open te houden.
Klaar voor de wereld
Met de dag groeit het aantal longblaasjes gestaag verder. De longen vullen zich met vruchtwater, waarmee de baby zachte, ritmische adembewegingen oefent. Het is een generale repetitie in het donker.
De allereerste teug
En dan is daar de geboorte. Het vruchtwater maakt plaats voor de buitenlucht. De longen ontplooien zich volledig, de surfactant houdt de blaasjes open, en met een krachtige eerste huil stroomt de wereld naar binnen. De ademcyclus is begonnen: een levenslange, ritmische dans van ontvangen en loslaten.