Mijn naam is Judith.

Mijn leven begon op een bijzondere manier in Maastricht. Ik werd geboren in ziekenhuis Sint Annadal in 1979. Destijds waren de nonnen nog werkzaam in het ziekenhuis. Omdat mijn moeder een psychose doormaakte voordat ze zwanger was van mij, een postnatale depressie had na mijn geboorte en in een afkickkliniek verbleef vanwege een verslavingsverleden werd ik door de nonnen verzorgd in het kindertehuis dat bij het Sint Annadal ziekenhuis hoorde zodat ik dicht in de buurt van mijn moeder verbleef. Mijn moeder bezocht me iedere dag. Mijn familie bleef me vanuit Utrecht bezoeken. Mijn biologische vader was een Portugees-Cubaanse gastarbeider. Hij was nog erg jong en en moest vanwege privé omstandigheden terug naar zijn thuisland. Ze namen afscheid van elkaar. Nadat mijn moeder ontdekte dat ze zwanger was kon ze hem niet meer bereiken. Ik heb hem nooit ontmoet.

Vanaf mijn 2e jaar werd duidelijk dat mijn moeder niet voor mij zou kunnen zorgen. Ze herstelde psychisch niet. Ik werd opgenomen in het gezin van mijn peetoom. Daar beleefde ik 2 gelukkige jaren totdat mijn oom en zijn vrouw gingen scheiden. 

Deze scheiding liet zijn sporen na. Ik bleef samen met de 2 zonen van mijn oom bij zijn exvrouw en logeerde om het weekend bij mijn oom. De exvrouw van mijn oom komt uit een disfunctioneel gezin waar huiselijk geweld plaats vond en verliet daarom al heel jong haar ouderlijk huis. De jaren die volgden na de scheiding van mijn oom en zijn exvrouw waren jaren waarin ik veel onveiligheid heb ervaren onder de hoede van mijn ooms exvrouw die als mijn pleegmoeder fungeerde.

Gelukkig heb ik ook veiligheid, aandacht en geliefd zijn ervaren bij mijn peetoom in de weekenden en in de vakanties bij mijn moeder en mijn opa en oma en tantes waar ik de tijd van mijn leven had. Ook bij mijn 2 beste vriendinnen thuis, waar ik vaak was, voelde ik mij veilig en ervaarde ik plezier.

Daarna in de pubertijd heb ik een moeilijke tijd doorgemaakt waarin ik geworsteld heb met depressie en verslaving. 

Vanaf mijn 21ste jaar ontstond er weer licht in mijn leven. Mijn hart begon zich te openen voor liefde, er waren vaste vriendsschappen gegroeid en ik begon na te denken over mijn toekomst. 

Daar begon mijn werkzame leven in de zorg, jeugdhulpverlening en de psychiatrie. 

De opleiding ging me gemakkelijk af en ik vond het werk erg leuk. 

In 2007 nam een collega waar ik bevriend mee was me mee naar een kennismaking voor een psychologische training waar ik nieuwe ervaringen op deed die mijn realiteit een nieuwe boost gaf. Daar wilde ik meer van ontdekken, dus ik deed de basis training. Vervolgens de advanched training. En uiteindelijk nadat ik terug was uit Australië zelfs nog de lange meest intensieve training en maakte doelen. 

Ik begon met een bewustzijns-clownstraining, met een zencursus en van het 1 belandde ik in het andere.

Toen ik 28 jaar was ontstond er weer een moeilijkere periode. Mijn oom, die voor mij mijn vader was, kreeg nadat hij juist te horen had gekregen na 5 jaar kankervrij te zijn dat hij beter was, dat er uitzaaiingen waren en hij zonder behandeling binnen na ongeveer een maand en met behandeling na ongeveer een jaar zou overlijden.

Ik werkte in die periode zo'n 60 uur per week en wisselde de periodes van werken af met maanden op reis. 

In 2008 raakte ik in een burn out. Ik had het erg moeilijk met het nieuws van mijn vader en ging in therapie. 

De psychologe vertelde me dat ik hoogsensitief ben en adviseerde me erover te gaan lezen.

Dit deed ik. Ik las het boek in 1 x uit en huilde. Nog niet eerder had ik zoveel herkenning gevonden over mijzelf.

Ik had mij altijd anders gevoeld. Alsof ik hier op aarde niet thuis hoor. 

Als kind heb ik veel in mijn eentje gehuild. Gemijmerd. Ik kon uren stil zitten en kijken naar de blaadjes die zachtjes bewogen aan de bomen, voelen hoe de wind of de zon op mijn huid voelde, luisteren naar emotionele muziek waarbij de tranen over mijn wangen rolden en opmerkingen van mensen konden me hard in mijn ziel raken. Ik begreep het gedrag van mensen vaak niet. Ik zag veel onrecht gebeuren. Het leven kon zo overweldigend voelen.

Na jaren intensief mediteren, gecoached worden en de opleiding tot meditatieleraar te doen besloot ik in Japan verder te willen trainen. Zodoende belandde ik in een tempel in Japan waar ik mijn training 6 maanden voort zette.